youtube twitter

Τι δεν κρίθηκε στις εκλογές

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

[ Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το άρθρο της κυρίας Μ. Γιαννάκου, όπως δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή της Κυριακής" της 13ης Μαΐου 2013 ]

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Αυτό που μετά βεβαιότητας μπορεί να αποκλειστεί ως πιθανή ερμηνεία είναι ότι το εκλογικό σώμα υπέδειξε την αποδέσμευση της χώρας από την ευρωπαϊκή ενοποίηση ή την Ευρωζώνη ειδικότερα, αφού ουδέποτε τέθηκε τέτοιο ερώτημα, ούτε διαμορφώθηκε με οποιοδήποτε τρόπο το διακύβευμα της συμμετοχής ή αποχώρησης της χώρας μας από την Ευρωζώνη.

 Οι πρόσφατες εκλογές είχαν ένα και μοναδικό αντικείμενο, την ανάδειξη των αντιπροσώπων του εκλογικού σώματος στη Βουλή των Ελλήνων, και ακολούθως τη συγκρότηση κυβέρνησης σύμφωνα με όσα προβλέπει το Σύνταγμα. Ορισμένες δυνάμεις, οι οποίες έθεσαν ως καταστατικό τους στόχο την έξοδο από την Ε. Ε. συγκέντρωσαν πολύ χαμηλά ποσοστά.
Η επιλογή της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει σφυρηλατηθεί ήδη από τη δεκαετία του 1960, με πρωτοβουλία της κεντροδεξιάς παράταξης και σταδιακά προσχώρησαν σε αυτήν και οι παρατάξεις του κέντρου, καθώς και τμήμα της Αριστεράς.

Δεν είναι, λοιπόν, ούτε θεμιτό ούτε καν σκόπιμο να τεθεί υπό αμφισβήτηση στη πιο δύσκολη στιγμή για την πατρίδα μας η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Τον Νοέμβριο 2011 η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχείρησε να κερδίσει πολιτικό χρόνο, δημοσιοποιώντας την πρόθεσή της να θέσει σε δημοψήφισμα τις αποφάσεις της Ε. Ε. για τη στήριξη της Ελλάδος και έμμεσα το θέμα της παραμονής της χώρας μας στο ευρώ. Το σφάλμα αυτό, εκτός από την πτώση της κυβέρνησης, είχε τεράστιο και μη αναστρέψιμο ακόμη σήμερα κόστος για το διεθνές κύρος της χώρας.
Σήμερα, κάτι ανάλογο επιχειρείται από δυνάμεις, οι οποίες με αλαζονικό τρόπο θεωρούν εαυτούς αυθεντικούς ερμηνευτές της βούλησης του λαού, αν και οι ίδιες αποτελούν μειοψηφική δύναμη. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ επιχειρείται να ερμηνευθούν οι βουλευτικές εκλογές ως δημοψήφισμα για τη σχέση μας με την Ε. Ε. Μία τέτοια υπόγεια ευρω-σκεπτικιστική κίνηση δημιουργεί εκ των πραγμάτων τεράστιους κινδύνους για τη χώρα μας, που βρίσκεται ήδη σε αδύναμη θέση λόγω του υπερβολικού χρέους της.

Η Ενωση αποτελεί το αδιαμφισβήτητο ιστορικό επίτευγμα των ευρωπαϊκών λαών, οι οποίοι, υπερβαίνοντας τα οδυνηρά γεγονότα του παρελθόντος, εδραίωσαν συνθήκες ειρήνης, ελευθερίας, συνεργασίας και ευημερίας πρωτόγνωρες σε διεθνές επίπεδο. Τα οφέλη αυτά αποκόμισαν και οι Ελληνες πολίτες.

Συμμεριζόμαστε την αγωνία και την απόγνωση των συμπολιτών μας. Δεν μπορούμε όμως να αθετούμε, με την πρώτη ευκαιρία, τις διεθνείς μας δεσμεύσεις, τη στιγμή μάλιστα που αυτές μας δίνουν μια επώδυνη μεν, σαφή δε προοπτική εξόδου από την κρίση.

Αλλωστε, το κράτος έχει συνέχεια και τα των διεθνών συμφωνιών ορίζονται από τη Σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών. Σε κάθε περίπτωση, τροποποιήσεις στο Μνημόνιο μπορούν να γίνουν έπειτα από συνεννόηση με τους θεσμικούς εταίρους, εφόσον εξυπηρετούν τους ίδιους δημοσιονομικούς στόχους.
Η κρίση μας φέρνει όλους προ των ευθυνών μας: πολιτικούς και πολίτες. Εχει έρθει η ώρα να διακηρύξουμε και πάλι με επιμονή και πίστη τη μόνη πραγματική θέση υπέρ της πατρίδας μας: την ευρωπαϊκή παρουσία και προοπτική της Ελλάδας. Οι αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ατομικής ευθύνης είναι αυτές που διέπουν την παρουσία μας στο ευρωπαϊκό κοινωνικό γίγνεσθαι.

Είναι ώρα να αποκρυσταλλώσουμε τις αξίες μας, να παλέψουμε γι’ αυτές, να δώσουμε νόημα στην πολιτική. Η κεντροδεξιά παράταξη επιφορτίστηκε στο παρελθόν με την ευθύνη της εδραίωσης της δημοκρατίας και της ένταξης της χώρας μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Σήμερα η κεντροδεξιά παράταξη και όλες οι πραγματικά δημοκρατικές δυνάμεις οφείλουν να τεθούν επικεφαλής της προσπάθειας ανάταξης της χώρας και ανάκτησης της ευημερίας του λαού, και ιδιαίτερα των ασθενέστερων ομάδων, με τρόπο αταλάντευτο και αποφασιστικό. Η εποχή των υπαναχωρήσεων, των «συμβιβασμών» με τα ασυμβίβαστα και του λαϊκισμού πρέπει να τελειώσει οριστικά αν δεν θέλουμε να δούμε την πατρίδα μας, που την ονειρευτήκαμε πρωταγωνίστρια στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, να καταρρέει.