youtube twitter

Πολιτική Σχοινοβασία

Κυριακή, 05 Φεβρουαρίου 2012

[ Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το κείμενο της κυρίας Μ. Γιαννάκου, όπως δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή της Κυριακής" της 5ης Φεβρουαρίου 2012 ]

Υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να αποφύγει τους κινδύνους που έρχονται από την κρίση χρέους και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την ύφεση και την υψηλή ανεργία; Στο ερώτημα αυτό πολιτικοί και δημοσιολόγοι -τεχνοκράτες και μη- αγωνίζονται να δώσουν πειστικές απαντήσεις και να επηρεάσουν τις πολιτικές. Για κάποιους στην Ευρώπη το πρόβλημα είναι η Ελλάδα και λύση να αποβληθεί από την Ευρωζώνη. Για κάποιους στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι οι πολιτικοί και λύση η αποχώρησή τους ή και η έξοδος από το ευρώ. Ασφαλώς, πρόκειται για τις δύο ακραίες θέσεις της συζήτησης που εξελίσσεται, οι οποίες όμως ασκούν την επιρροή τους στις πιο μετριοπαθείς απόψεις που ακούγονται.

 Για παράδειγμα, ανακινήθηκε το ζήτημα της οικονομικής επιτροπείας της χώρας, μία επαχθής λύση για την εθνική κυριαρχία, χωρίς καμία αντιστοιχία με το κεκτημένο της ευρωπαϊκής ενοποίησης των ισχυρών κρατών και λαών. Ακόμη, επανέρχεται το ζήτημα της δέσμευσης των κομμάτων διά της υπογραφής τους ως προϋπόθεση για την παροχή της οικονομικής συνδρομής, λύση που υποκρύπτει καχυποψία για το κομματικό σύστημα. Τέλος, κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο δικομματισμός ευθύνεται για τα πάντα, τα κόμματα αυτά πρέπει να οδηγηθούν σε κατάρρευση, μία άποψη που φανερώνει φαρισαϊσμό και συγκεκαλυμμένη διάθεση αυταρχικότητας διά της πρόκλησης χάους.

Θέλω να επισημάνω τι, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να κάνει ένας υπεύθυνος πολιτικός σοβαρού κόμματος, αφού αναγνωρίσει τις προσωπικές και κομματικές ευθύνες για την κατάσταση.
Πρώτον, πρέπει διαρκώς να επαναφέρει το ζήτημα της σύζευξης των στόχων της δημοσιονομικής εξυγίανσης με την ανάκτηση των συνθηκών οικονομικής ανάπτυξης. Οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και η μείωση του χρέους δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσα. Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δώσουμε στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας.
Δεύτερον, η μεταρρύθμιση των λειτουργιών του κράτους πρέπει να είναι βαθιά και να καταργήσει οριστικά φαινόμενα και πρακτικές που υπονομεύουν το δημόσιο συμφέρον. Το κράτος θα συνεχίσει να διαδραματίζει έναν επιτελικό ρόλο, αλλά οι δράσεις του θα υποστηρίζονται και θα ελέγχονται από μία ισχυρή αίσθηση δημοσίου συμφέροντος, ώστε να μην προσαρμόζονται στις εκλογικές τακτικές και στην παροχή άχρηστων θέσεων απασχόλησης στο Δημόσιο.

Τρίτον, πρέπει επειγόντως να αντιληφθούμε το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργείται. Η ανεργία ρεκόρ και η απίσχνανση των εισοδημάτων των νοικοκυριών λόγω της υψηλής φορολογίας δημιουργεί στρώματα νεόπτωχων σε μία έκταση πρωτόγνωρη για την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Τα φαινόμενα αυτά είναι ήδη ορατά, έστω και αν το λανθάνον και άτυπο σύστημα πρόνοιας που ισχύει στην Ελλάδα, δηλαδή η μέριμνα της οικογένειας για τα μέλη της, συγκαλύπτει σε κάποιο βαθμό αυτή την πραγματικότητα.

Τέταρτον, η χώρα πρέπει να συμμετάσχει ενεργά στους νέους θεσμούς και όρους της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ε.Ε. Αυτή την εβδομάδα υπογράφεται ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας και ξεκινά τον Ιούλιο. Ακόμη, οριστικοποιήθηκε η συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην ΟΝΕ, με την οποία καθιερώνεται ένα αυστηρό πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με επίμονο τρόπο ισχυρίζεται ότι μία τέτοια συνθήκη πρέπει απαραιτήτως να ενσωματωθεί στο κοινοτικό δίκαιο.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα βρίσκονται σε μία κατάσταση σχοινοβασίας μεταξύ της καταστρεπτικής κρίσης και της ανάκτησης της ανάπτυξης και της ευημερίας. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από τις άναρθρες κραυγές, αλλά να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να φθάσουμε στον δεύτερο στόχο. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να γίνει με μία δογματική αντίληψη για τις πολιτικές εξυγίανσης. Ταυτόχρονα, πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι οι κίνδυνοι για τη χώρα μας είναι τόσο μεγάλοι, ώστε δεν υπάρχουν περιθώρια καθυστερήσεων, αναζήτησης μαγικών λύσεων, και πάντως, πολιτικά ανώδυνων μέτρων που μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Επιτέλους, σήμερα ομολογείται, ακόμη και από τους εκπροσώπους της τρόικας, ότι η υπερβολική φορολόγηση δημιουργεί αδιέξοδα, και ταυτόχρονα, ότι σε μία χώρα ώριμης δημοκρατίας υπάρχουν σαφή όρια ανεκτικότητας των πολιτών για μέτρα που υπονομεύουν το επίπεδο ευημερίας, άρα και την κοινωνική υπόσταση της ιδιότητας του πολίτη.

Σε κάθε περίπτωση χρειαζόμαστε ένα νέο ισχυρό συμβόλαιο πολιτών-κομμάτων, το οποίο θα επικυρωθεί στις επικείμενες εκλογές, ώστε να προωθήσουμε ένα νομιμοποιημένο κυβερνητικό πρόγραμμα αλλαγών, σύμφωνα με όσα θετικά προτείνονται από τους εταίρους μας, αλλά και σύμφωνα με τις θεμελιώδεις προτεραιότητες της δημοκρατίας, δηλαδή της κοινωνικής συνοχής και της αξιοπρέπειας όλων των πολιτών. Βεβαίως, όταν υπάρχει τόσο μεγάλο χρέος, όλα όσα γνωρίζαμε ως δεδομένα αμφισβητούνται, και όλα όσα θεωρούσαμε ότι είναι αδιανόητα για εμάς, μπορεί να συμβούν και με τη δική μας υποστήριξη.