youtube twitter

Ελληνο-τουρκικές Σχέσεις: Οι διαφωνίες παραμένουν ακέραιες - Άρθρο στα ΝΕΑ

Σάββατο, 17 Απριλίου 2021

Η πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ κ. Δένδια και οι συναντήσεις με τον Τούρκο Πρόεδρο και τον ΥΠΕΞ στην Άγκυρα, δεν έλυσαν ως δια μαγείας τα προβλήματα που ταλανίζουν τις σχέσεις μας.

Αλλά, πρόκειται, ενδεχομένως, για μία επιστροφή στην κανονικότητα των διπλωματικών και πολιτικών επαφών για να προσδιορίσουμε υπό το φως του διεθνούς δικαίου τα ζητήματα στα οποία υπάρχει διαφωνία, και να αναζητήσουμε τα λογικά μέσα επίλυσης, χωρίς προσφυγή σε είδη μη πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε τις εξελίξεις των προηγούμενων μηνών. Έπαυσε η τακτική της Τουρκίας με τη διέλευση του Ορούτς Ρέις συνοδεία πολεμικών πλοίων σε τμήματα της θαλάσσιας ζώνης που μας ανήκει. Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη την απειλή επιβολής κυρώσεων επέστρεψε στις διερευνητικές επαφές, και ολοκληρώθηκαν άλλοι δύο κύκλοι μεταξύ των δύο πλευρών. Έκανε μεγάλη προσπάθεια να πείσει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι επιδιώκει την αμοιβαία επωφελή συνεργασία με την ΕΕ.
Ακόμη, έγινε πράξη η επιβολή κυρώσεων από τις ΗΠΑ, η οποία προκαλεί ένα μεγάλο πλήγμα για την τουρκική πολιτική του προσεταιρισμού της Ρωσίας. Με δεδομένη την επιλογή του Προέδρου Biden να επαναφέρει δυναμικά τον στρατηγικό ρόλο των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, όπως φαίνεται και από τις κινήσεις στην Κριμαία, η Τουρκία καλείται να επιλέξει στρατόπεδο στην εν εξελίξει αντιπαράθεση.
Τέλος, πύκνωσαν οι επαφές της χώρας μας με την ηγεσία της Λιβύης με αφορμή το τουρκο-λιβυκό σύμφωνα, ζήτημα στο οποίο η Τουρκία δεν έχει κατοχυρώσει τα οφέλη που προσδοκούσε. Η Ελλάδα διαθέτει συμφωνίες πλήρως επικυρωμένες με Αίγυπτο και Ιταλία, ενώ στη Λιβύη η συμφωνία δεν κυρώθηκε από το κοινοβούλιο. Η χώρα αυτή θα οδηγηθεί σε λίγους μήνες σε εκλογές, χωρίς να μπορεί να γίνει ασφαλής εκτίμηση για την κυβερνητική σταθερότητα. Αρκετά κράτη ήδη προσπαθούν να αποκτήσουν ερείσματα και η ηγεσία της φαίνεται διατεθειμένη να συνομιλεί με όλους, χωρίς να αποδίδει προνομιακό ρόλο στην Τουρκία.
Έχουμε κάθε λόγο να ενισχύσουμε την επιστροφή της Τουρκίας στα διπλωματικά fora. Αλλά, θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές ως προς την προσδοκία των αποτελεσμάτων. Η Τουρκία έκτισε μία στρατηγική υψηλών προσδοκιών για το ρόλο περιφερειακής δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία δεν πρόκειται εύκολα να εγκαταλείψει. Γιατί θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό θα διασφαλίσει την επιθυμητή ισχύ.
Κάποιοι υιοθετούν την λογική του κατευνασμού, και αναφέρονται στην στρατηγική του Ελσίνκι. Παρά την επίτευξη του στόχου της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ σήμερα αντιμετωπίζουμε μια διαφορετική Τουρκία και έναν διαφορετικό Ερντογάν. Ο τελευταίος έχει φτιάξει ένα υπερ-συγκεντρωτικό, δεσποτικό καθεστώς, για την επιβίωση του οποίου είναι έτοιμος να προβεί σε ενέργειες εις βάρος της δημοκρατίας και των διεθνών σχέσεων.
Κατά συνέπεια, η δική μας προσπάθεια δεν είναι να νουθετήσουμε τον Ερντογάν, ούτε να του προσφέρουμε αδιάφορα «ευρωπαϊκά κερασάκια». Ο στόχος μας πρέπει να είναι να συνταχθούμε με τις ευρωπαϊκές χώρες, τον αμερικανικό παράγοντα και τις πρόθυμες για συνεργασία χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό ακριβώς πράττουμε, και είναι ευτυχής συγκυρία ότι αυτή η επιλογή υποστηρίζεται από διαδοχικές κυβερνήσεις. Ουδέποτε στο παρελθόν τα ελληνο-τουρκικά ζητήματα είχαν διεθνοποιηθεί στον ίδιο βαθμό, ενώ πρωτόγνωρη είναι η συνεργασία με Ισραήλ και αραβικές χώρες. Αυτό αποτελεί μία ισχυρή παρακαταθήκη των περισσότερων πτερύγων της Βουλής.

Πατήστε εδώ  για να διαβάσετε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε ατα "ΝΕΑ" του Σαββατοκύριακου, 17-18 Απριλίου 2021.